सुख आणि दु:ख

____________________

पुन्हा एकदा भटान्नी गुंफलेली आयुषाची बेरिज. जेव्हा जेव्हा आयकतो, गुण गुण तो तेव्हा स्वताः ला स्वतः ची बेरिज करतो.

____________________

भोगले जे दुःख त्याला, सुख म्हणावे लागले
एवढे मी भोगिले की मज हसावे लागले

ठेविले आजन्म डोळे, आपुले मी कोरडे
पण दुजांच्या आसवांनी, मज भिजावे लागले

लोक भेटायास आले, काढत्या पायासवे
अन अखेरी कुशल माझे, मज पुसावे लागले

गवसला नाहीच मजला, चेहरा माझा कधी
मी कशी होते मलाही आठवावे लागले

एकदा केव्हातरी मी वचन कवितेला दिले
राखरांगोळीस माझ्या गुणगुणावे लागले
________________________________

गीतकार :सुरेश भट गायक :आशा भोसले संगीतकार :श्रीधर फडके